นิทานไทย

ประเทศไทยในโลกหล้า สร้างคุณค่ามหาศาล
เริ่มจะโผล่พ้นบาดาล อันมืดดำใต้ผืนดิน

ปลดปล่อยไพร่ให้หลุดพ้น จากความจนบนหนี้สิน
มีกำลังให้ทำกิน ได้ก่อร่างสร้างตััวตน

ฝูงอำมาตย์เริ่มขัดข้อง เพราะจำต้องสนองผล
อธิปไตยให้คนจน จักเห็นไส้ดูไม่งาม

จึงส่งสาส์นผ่านเหี้ยห่า เกณฑ์กรีฑาทัพทั้งสาม
จงเร่งรัดในฤกษ์ยาม เข้ายึดครองทั่วเขตแดน

ฝูงเหลือบปลิงผู้ปลิ้นปล้อน สร้างละคอนแล้วโลดแล่น
คุณผืนดินต้องทดแทน วาทกรรมแฝงเล่ห์กล

ฝูงพยาธิเริ่มยักย้าย ฝูงงัวควายสัตว์หน้าขน
ผีผ้าเหลืองระดมพล จักเหยียบไพร่ให้จมดิน

ข้าทาสไพร่ไม่ยอมแล้ว จึ่งตั้งแถวทั่วทุกถิ่น
จักต่อสู้สุดชีวิน ว่าจักพร้อมยอมพลีกาย

ฝูงเหี้ยห่าจึ่งฆ่า-ปล้น ประชาชนต้องแพ้พ่าย
เหี้ยกดข่มด้วยความตาย จะต่อต้านต้องไตร่ตรอง

ใช้อำนาจอันเถื่อนถ่อย ขี้ข้าพลอยกระหยิ่มย่อง
ปากนั้นเห่าให้ปรองดอง แล้วปราบปรามเพื่อปิดบัง

ฝูงขี้ข้าแลม้าใช้ ต่างดีใจจนคลุ้มคลั่ง
ร่วมส่งเสียงทั่วเวียงวัง ว่าเลิศแล้วทุรชน

มองขุมทรัพย์เกิดกระสัน รีบแบ่งปันให้ปี้ป่น
ขอจากลาแล้วความจน จะรวบรัดให้ร่ำรวย

ประเทศชาติจะฉิบหาย จะวอดวายใครจะช่วย
แกล้งละเมอแล้วเอออวย หลงอำนาจอำมาตย์ทราม

พลเมืองจะหมองหม่น ความเป็นคนถูกมองข้าม
ทุกข์ที่ใจดั่งไฟลาม มิอาจฝืนพ่ายปืนไฟ

เสียงร่ำร้องดังก้องโลก ความทุกข์โศกสิเผาไหม้
สิทธิ์เสรีที่ปล้นไป จะป่าวร้องแลเรียกคืน

ิby Unter Redest